#Όταν_Σε_Βρήκα

#Όταν_Σε_Βρήκα

Μέχρι να σε βρω..
Σκότωνα την ψυχή μου σε κάθε απελπισία μου..
Την χαστούκιζα,την ξερίζωνα,την ξεχώριζα από το υπόλοιπο σώμα μου..
Και το ένστικτο μου πάλευε για να βρει μια διέξοδο..
Μάζευε κουρέλια αντοχής από δω και από εκεί για να επιβιώσει..
Ήτανε πολύ αργά..
Συγκάτοικοι η ομίχλη και η νύχτα μέσα μου..
Μέχρι να ξημερώσει..
Με είχε κερδίσει η παγωνιά και το σκοτάδι..

Σε βρήκα..
Με οδήγησες εσύ κοντά σου,ένα βράδυ,που έλουζε την ψυχή μου
η ματιά σου,σαν την κορυφή του φεγγαριού..
Μου άπλωσες τα χέρια και μου είπες..

Έλα..
Έλα δεν είσαι αρκετά δυνατός για να αντισταθείς στη ευτυχία..
Ούτε μπορείς να συνεχίσεις να ζεις εναντίον του εαυτού σου..
Ζήσε για σένα..
Για μένα..
Ζήσε για κάποιον που αγαπάς..

Είπες..
Αλλά τα χέρια σου τρέμανε..ενώ είχανε
βρει τον δρόμο μέσα στα δικά μου χέρια..
Και διάλεξα...
Να ζήσω..
Για εμάς..

 

~ Μοναχικός Άγγελος ~ 

#Είπα_Να_Γράψω_Για_Σένα

#Είπα_Να_Γράψω_Για_Σένα

Καίω ένα τσιγάρο ξαπλωμένος στο κρεβάτι..
Είπα να γράψω για μια αληθινή ιστορία..
Για ένα αγόρι και ένα κορίτσι που γνωρίστηκαν μέσα
από το διαδίκτυο..
Έναν έρωτα που ξεκίνησε από μια φιλία και
εξελίχθηκε σε ένα πάθος δυνατό δίχως τέλος..
Μοναδική τους σκέψη η αντάμωση,γιατί δυστυχώς η απόσταση
δεν ήταν με το μέρος τους..
Κι όμως η αγάπη και η υπομονή τους έδωσαν εκείνο που ήθελαν..
Τους έτρεφαν με έρωτα..
Ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο..
Αδιάκοπα μηνύματα..
Κι όλο αυτό γιατί..?
Για να κρατηθεί η φλόγα του πάθους που ανάβλυζε από μέσα τους..
Δυο κορμιά να τυλιχτούν και να θυσιαστούν στον κόσμο της ηδονής..
Οι μέρες περνούσαν..
Ο έρωτας μεγάλωνε..
Η απόσταση μίκραινε..
Μιλούσαν συνέχεια για το συγκεκριμένο σημείο..
Ένα σημείο που θα ήταν η έναρξη των ονείρων τους..
Θα ζούσαν όσα είχαν πει..
Θα γεύονταν ο ένας τον άλλον..
Θα περπατούσαν επιτέλους πάνω στις σκέψεις τους..
Κι όλη εκείνη αναμονή τελείωσε με ένα..στις 12 θα είμαι στο σημείο μας..
Του είπε..
Η χαρά ατελείωτη..
Η πιο όμορφη έκπληξη που του έκαναν ποτέ..

Πήγα στο σημείο όπου τις έστελνα τις φωτογραφίες,εκεί που θα την έσφιγγα
για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου..
Έγραψα πίσω στον τοίχο..τελικά άντεξα..σ' αγαπώ..
Ένα σ' αγαπώ που ποτέ δεν αντίκρισες..
Γύρισα..
Φίλησα με τα ματωμένα μου χείλη το σ' αγαπώ που έγραψα..
Ευχήθηκα να σε έχει ο Θεός καλά..
Κι ας μην ήρθες..
Ποτέ..

~ Μοναχικός Άγγελος ~ 

μπλε σταθμός

Στο πρώτο φεγγάρι
έτρεξα το αίμα μου -
βάπτισμα του θηρός
στον κόσμο των ορίων.
Στο δέκατο φεγγάρι
υψώθηκα στις φλέβες μου -
σφύριγμα ιχθύος
στον τάφο των αγίων.
Στο εννιά σε φίλησα ανάμεσα
αγρίων ανώνυμος
Στο δυο πειρατικός στον ύπνο μου
να παίρνω την οσμή σου
 - μπλε εξάχορδο στην
αρχαιότητα της διαστολής σου.
Ξεπερνώντας το όριο
η τελεία γαντζώθηκε σε λώρο
να σε προσμένω - ανεξίτηλη αφή.
Στο άκουσμα της φωνής σου
το δέρμα μου βάφτηκε εσύ
και ξενυχτώ τη νύχτα μου
στους κρεμαστούς κήπους των ονείρων σου.
Και περιμένω μπλε._

Λαξεύτηκε από ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ

"η Αποχή της συνείδησης"

δε σας φταίει η ΑΠΟΧΗ!

η ΑΠΟΧΗ σας έσωσε από την ξεφτίλα των μνημονιακών σας!

45% περηφάνια, κι οι άλλοι ντροπή!

η τροπή σας

μνημόνευσε τη δυστυχία των μυαλών σας, για άλλη μια φορά

στην επικινδυνότητα του τρόμου σας.

ανθρωπάκια της συνήθειας, που γυρεύετε άλλοθι

και ξεσπάτε ζητιανεύοντας το ψίχουλο.

εσείς είσαστε οι συστημικοί του πηγαινέλα

με τα τέσσερα του λίγου σας, που λέτε λεβεντιά και συνείδηση

οι απέχοντες, τιμήσαν τα παπούτσια τους -

αυτά με τη σκόνη του κόσμου

και τις οπές του σύμπαντος

για να απορροφήσουν το βλαβερό

μήπως και σώσουν το αύριο των παιδιών σας

που εσείς γαντζωμένοι στα κομματικά κάγκελα

αναδυόσαστε το γρέζι

Το ΟΧΙ μετακόμισε στην απαξίωση των μόνιμων σουλάτσων σας -

εκλογικό και σπίτι

σπίτι και δουλεία

δουλεία και βόμβα - ατομική στα κρεβάτια των παιδιών σας

όταν ονειρεύονται

κι όταν αγαπούν.

________ δεν είναι βία. πίκρα μου είναι, και ντροπή σας στη ζέψη

των κρατικών μηχανών.

και πιότερο απ' όλα με τρομάζει ο Φασίστας με Σιγαστήρα στην κάνη του!_ ____________

μίλα μου γι αστέρια, σύντροφε! δεν αντέχω άλλο σκοτάδι..!

Λαξεύτηκε από ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ

στο "παραμύθι ας είναι..."

 .....
Πες μου: Μ’ αγάπησες -;-

(Περιπολικά οι αισθήσεις μου

στα ρήγματα του κορμιού σου.)

Ακολουθώ τη ροή σου,

όταν το φύλο σου ρέει –

φύλλα κίτρινα οι αυλές σου,

στις ουλές μου φθινόπωρα.

Πάλι γέμισαν ποιητές τα σπλάχνα μου –

περιπολούν τους κοινοβουλευτισμούς σου

Μεταναστεύεις στον καθρέφτη μου –

Κομμάτια με κομμάτια οι ερωτήσεις μου.

Δεν ακούω -!- Απάντησες -;-

Αίματα που θροούν ανατριχιάζω.

 

Λαξεύτηκε από ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ

Lost Bodies - Βροχή (Vrohi) Κατερίνα

Κατερίνα

ένα πρωί, άνοιξε την πόρτα

- είδε μακριά: οι μπάτσοι μεταλλάχτηκαν σε ματατζήδες

τα σκουπίδια είχαν γεμίσει τα στομάχια των νηστικών

η Πατησίων έφευγε μαδημένη χάος -

και την έκανε. ήταν πολύ ψηλή για να χωρέσει στους κάδους.-

*δεν είναι βία. αποστροφή της ήταν* κι εγώ να φωνάζω: "τρέχα Κατερίνα!!!!"

__________ της Κατερίνας της Γώγου

Λαξεύτηκε από ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ

αμαρτίες

αμαρτίες

Κύματα ασφαλίτες καρφώνουν το ιστίο μου στη μπλε πουτάνα της άβυσσος, φωτιά να μην έχει η θωριά μου και ξεβρακώνονται οι ομίχλες τους.

Τα κρατητήριά τους, σφαγεία υδάτινα στο μακιγιαρισμένο κλάμα κρανίου δουλικών φερέφωνων της εξουσίας.

Στις ρωγμές των βράχων, στ' ατσάλινα δίχτυα μασκαρεμένων κρατικών ψαράδων - φάλαγγες και σκισμένα τα πέλματα μπλαβιασμένων ονείρων.

Βαρέθηκαν οι φιλοσοφίες. Τα σοφά κόκαλα διαλύονται στους ανέμους, κι οι ρήσεις μόνο φουμπού γεμίζουν τις ώρες ανίας των οικιακών λειψάνων.

Τα λόγια μπούχτισαν την ασέλγειά τους και δικάζουν με ειρωνεία και σιωπή.

Στερέψαμε στα κόμματα και στις τελείες, κι οι υποδιαστολές βγάζουν γλώσσα στα πληκτρολόγια, που η κατσαρόλα βράζει βαμμένα νύχια και δόντια τσίγκινα.

*κι οι φίλοι, αφού ξεφούσκωσαν, περιτονίτιδα έγιναν στην κοιλιά του inbox. η γάγγραινα προχωρεί και νυστέρι, έχει κανείς;;;*

Λαξεύτηκε από ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ στις Τετάρτη, Νοεμβρίου 04, 2015